In Frankrijk voortaan leven in de provence

'Hoe haal je het nou in je hoofd man!', roept Sandra. 'Hoezo niet?', was John's tegen antwoord. Sandra wordt helemaal gek. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er echt over om richting Frankrijk te gaan'. Niet om op reis te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de kerel die weet hoe een hekel zij heeft aan bijna alles wat met Frankrijk te maken heeft (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om aldaar te gaan verblijven en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn daarginds ook scholen en alvoor je het weet heeft hij daar bergen vrienden'. 'Ja, franse vriendjes', mokt ze nog na, echter ze wist dat ze verloren had.
opzet zonnebril

Zes weken geleden was er nog niks aan de hand. Totdat een oud-collega van John op de proppen kwam met een zonderling project. 'Zeker een gelukstreffer, maat!', had Dirk geestdriftig geroepen. 'Waarom ga je persoonlijk dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de papieren niet, snoes en John........, wat zeur je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', brulde ze en stierde de achterkamer uit.

Een half jaar later is alles afgehandeld. De woning is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn leerschool en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuiswagen. Het is begin mei, echter de regen slaat tegen de voorruit van de auto. Het past juist bij mijn gemoedsstemming. John zit echter goedgemutst te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nooit meer terug'.

Het is nagenoeg niet mogelijk, maar ik wordt er nog somberder van. Zeven uren later rijden we het gehucht, Sully sur Loire, in. Niettegenstaande dat het schitterend weer is, kan ik alleen maar verzinnen dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De conditie waarin wij ons ophouden.

Ik negeer de gezellige drukte op het marktplein en de onverwachte warmte van de mensen. Want fransen zijn niet aardig, zo staat in mijn bevooroordeelde herinnering gegrift!. We worden naar een groot bordes geleid. 'Zal wel het raadhuis zijn', fluistert John. Ineens hoor en zie ik een harmonie aan komen lopen, compleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire de Sully en ik kan bijna mijn lachen niet inhouden. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo onbenullig hoeven kijken en afwachten tot John het kan vertolken. 'Ze zijn vereerd dat we het bassin voor ze willen construeren en brengen ons nu naar ons optrekje', glundert hij.

Een kwartiertje later staan we tussen een paar mooie bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we op deze plaats zelf nog een woning bouwen?!', vraag ik, ontsteld naar adem happend. 'Neen, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen naar een poort. Wantrouwig wandel ik er naartoe en eensklaps zie ik een schitterende villa met waranda en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we voor meer info kunnen leven als een god in Frankrijk'.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *